Iets betekenen voor anderen: dat is de grootste drijfveer van ambulanceverpleegkundige Duco Scholte (35). “Dit vak doet ertoe. Je komt in situaties waar mensen je hard nodig hebben, dat voel ik elke keer weer. Daarom vind ik de psychosociale kant van mijn werk net zo belangrijk als het medisch handelen. Bij ernstige gevallen pak ik eerst door, maar ik neem patiënten zo goed mogelijk mee in wat ik doe. Dat brengt rust en vertrouwen, zelfs al heeft iemand pijn. Zo brengen we mensen zo comfortabel mogelijk naar het ziekenhuis, als daar verdere hulp nodig is.”

Na zes jaar op de ambulance bij Kijlstra vaart Duco steeds meer op zijn ervaring. “Al blijf je in dit vak altijd doorontwikkelen. Elk jaar volg ik een paar cursussen en omdat ik naast mijn verpleegkundige werk ook trainer ben, blijf ik goed op de hoogte van de nieuwste inzichten. Ik merk dat het beeld van buitenaf vaak spectaculairder is dan de werkelijkheid. We zijn geen superhelden die alleen in bloed staan te werken. Ja, alles komt voorbij en stressbestendigheid is een vereiste. Maar het gaat in de kern om zorg voor mensen die acuut hulp nodig hebben. Dat vraagt vooral sociale helden.”

Na een meeloopdag was Duco meteen verkocht en verruilde hij het ziekenhuis voor de ambulance. “Eenmaal geproefd aan de vrijheid en beslissingsbevoegdheid koos ik bewust voor de zelfstandigheid. Al doe je het nooit alleen, de chauffeur is een grote steun. Doordat we in wisselende samenstellingen werken, blijf je van elkaar leren. Iedereen brengt zijn eigen ervaring en karakter in. Zelf ben ik een verpleegkundige die grapjes maakt zodra de situatie het toelaat. Humor helpt om de ergste spanning bij patiënten te doorbreken. Tegelijk moet je altijd scherp blijven, breed kijken en snel schakelen. De medische situatie is leidend, maar wel met oog voor de mens.”