Al tijdens haar IC-opleiding werd bij verpleegkundige Marijke Glas (29) een zaadje geplant voor werken op de ambulance. “Die ene stagedag dat ik mee de weg op mocht, was meteen een dag vol hectiek. Ik vond het geweldig en dacht: dit is een echte grote-mensen-baan.” Vanaf dat moment vulde ze haar rugzak doelgericht met passende werkervaring. Vorig jaar solliciteerde ze bij Kijlstra, omdat ze daar goede verhalen over hoorde. “Ik ging er open en onderzoekend heen. Pas na het gesprek kwamen de zenuwen, omdat ik besefte: dit is mijn droombaan.”

Ze werd aangenomen en de opleiding tot ambulanceverpleegkundige bevestigde het positieve gevoel van Marijke. “De echt uitdagende situaties blijven spannend, maar ik kan dit, ik heb het in me. Dat vertrouwen heb ik opgebouwd dankzij de werkbegeleiders, die mij stap voor stap lieten groeien. De medische kennis had ik al vanuit de IC en SEH. In deze opleiding leerde ik vooral de creatieve en praktische kant van het werk. Want je treft patiënten niet aan in een ziekenhuisbed, maar op de gekste plekken en soms ook bekneld. Dit vak draait om kennis, overzicht, leiderschap én met je handen werken.”

“Die daadkracht past bij me. Het werk zien en aanpakken, dat leerde ik al in mijn jeugd op onze boerderij. Daarom vind ik het fijn dat ik nu veel buiten werk, op straat. De ambulance brengt ons overal, ook bij mensen thuis. Dan sta je opeens in iemands slaapkamer of badkamer. Dat onverwachte is zo mooi aan dit vak. Dat je steeds weer op scherp moet staan als de pieper gaat. Vanuit rust de regie houden, juist in stressvolle situaties. De aanleiding is nooit leuk, maar dit werk vind ik geweldig. Ook gedij ik goed bij de cultuur van Kijlstra: kleinschalig en persoonlijk, zoals ik ook gewend was in het Martini Ziekenhuis. En ik leer zelfs Fries verstaan.”