Suzanne Breider (35) wist al jong: ik wil op de ambulance. Met geduld en doorzettingsvermogen kreeg ze het in 2019 voor elkaar. “Pas toen de spoedritten mijn dagelijkse werk werden, begreep ik waarom ik als begin twintiger nog werd afgewezen voor dit vak”, vertelt de ambulancechauffeur. “Je ziet soms zulke heftige dingen, daar moet je niet te jong mee beginnen. Ook al sta je stevig in je schoenen, er hoort een flinke dosis levenservaring bij. En dan nog loopt het emmertje bij iedereen weleens over, weet ik na zes jaar bij Kijlstra.”

“Mijn baan in de intensieve revalidatiezorg en EHBO-activiteiten bleken een prima basis voor de ambulance. Zelf koos ik bewust voor de rol van chauffeur. Ik draag nu geen medische verantwoordelijkheid, maar denk wél mee met de verpleegkundige en assisteer waar nodig. De combinatie van die klinische kant met het rijden en de randzaken vind ik mooi. Net als het samenspel met alle betrokkenen. Mensenkennis en inlevingsvermogen zijn belangrijk. Situaties inschatten, goed communiceren en respectvol met elkaar omgaan: daar worden wij extra op uitgedaagd, omdat we bij elke rit weer in onbekende omstandigheden terecht komen.”

Die afwisseling past goed bij Suzanne. “En dat je vaak out-of-the-box moet denken om praktische uitdagingen op te lossen, daar hou ik ook van. Veilig en vlot rijden is natuurlijk mijn kerntaak. Ook daarin vind ik nog steeds uitdaging. Bij mijn eerste spoedrit stond het zweet in m’n handen, nu koers ik soepel op ervaring. Toch zorgen het hedendaagse verkeer en het veranderende gedrag van weggebruikers voor nieuwe beproevingen. Want je merkt dat respect voor een ambulance minder vanzelfsprekend is dan vroeger. Gelukkig ervaren we ook de waardering voor ons vak. Wij zijn er voor mensen op hun kwetsbaarste momenten en daarom stap ik elke keer weer op die ambulance.”