De ambulance stond prominent in het toekomstbeeld van Diana (32). Maar wanneer is het goede moment? “Met jonge kinderen thuis vroeg ik me af of de opleiding is te combineren met een gezin”, vertelt de verpleegkundige. “Door het enthousiasme van oud-collega’s die de overstap eerder maakten, kreeg ik er steeds meer zin in. Bij een vacature dit voorjaar dacht ik: gewoon doen! Ik schreef, mocht de sollicitatieprocedure in en ben aangenomen. Ja, dat is spannend en het wordt hard werken, maar ik ben leergierig en ga goed op uitdagingen.”

In oktober start Diana met de opleiding tot ambulanceverpleegkundige. “Die negen maanden worden intensief”, verwacht ze. “Toch heb ik er veel zin in. Ik ben er klaar voor en thuis hebben we alles goed voorbereid. Mijn man steunt me, de flexibele opvang is geregeld en familie staat stand-by. Het is straks vooral een kwestie van nieuw ritme vinden. Ik hou van reuring, daarom vroegen ze bij de sollicitatie of ik ook om kan gaan met wachten. Op de rustige dagen, met minder spoed. Ook dat zijn mooie leermomenten: protocollen doornemen, de boeken induiken en met collega’s praten. Ik wil alle ins en outs van dit vak ontdekken.”

“Met vijf jaar ervaring op de spoedeisende hulp heb ik een mooie klinische basis”, weet Diana. “Al heb ik op de ambulance straks geen artsen meer in de buurt. Dan ben ik degene die ter plaatse de acute hulp in gang zet. Precies die verantwoordelijkheid maakt deze baan aantrekkelijk. Mezelf ontwikkelen vind ik belangrijk: altijd proberen, altijd moeite doen om te leren. Want ik weet waar ik het voor doe: iets betekenen voor anderen op kwetsbare momenten. En in die zorg geef ik graag wat extra’s. Daarom solliciteerde ik bewust bij Kijlstra, waar extra de standaard is.”