“De mooiste uitdaging van dit vak is het puzzelen”, vindt ambulanceverpleegkundige Rianne Faber (34). “Soms is meteen duidelijk welke actie nodig is, bijvoorbeeld bij een ernstig ongeluk of een herseninfarct. Maar niet elke acute oproep is glashelder. Vaak moeten we eerst zien te achterhalen wat er aan de hand is. Sparren met de chauffeur helpt mij enorm. Wij zijn een miniteam dat ter plekke de hulpvraag onderzoekt en een plan bepaalt. Is vervoeren naar het ziekenhuis noodzakelijk? Of is er iets anders nodig, bijvoorbeeld afstemmen met de huisarts over pijnstilling? ”

Rianne neemt de patiënt en naastbetrokkenen mee in het afwegingsproces. “Er is meer dan onze klinische blik. De achtergrond van een situatie en wat iemand zelf belangrijk vindt, weeg ik mee in mijn keuzes. De aanleiding is medisch, maar het gaat om de mens waar ik op dat moment mee te maken heb. Als een gang naar het ziekenhuis toch niet nodig blijkt, wil ik wel goed advies geven of andere hulplijntjes inschakelen. Wij komen om iemand verder te helpen. Dan is het fijn om al een rugzak met ervaring te hebben vanuit de geriatrie en de spoedeisende hulp.”

“Ik ben blij dat ik vorig jaar de overstap naar de ambulance maakte. Elke rit brengt iets nieuws en door die uitdaging blijf ik mezelf ontwikkelen. Het mooiste vind ik om iets extra’s te betekenen voor patiënten. Mijn empathisch vermogen blijkt een kracht in dit werk. Wat ik echt moest leren, was het maken van keuzes in onduidelijke situaties. Ook al denkt de chauffeur mee, ík moet knopen doorhakken en draag de verantwoordelijkheid. Gelukkig heeft de opleiding me daar voldoende voor toegerust. Onder goede begeleiding werk je er stap voor stap naartoe om dit werk zelfstandig aan te kunnen. Ik vertrouw op mijn kennis, ervaring én onderbuikgevoel.”